Iedereen moet fatsoenlijk kunnen wonen. Vrienden en familieleden moeten op bezoek kunnen komen. Dat vinden wij met z’n allen vanzelfsprekend. Dat dat voor mensen die slecht ter been zijn in oude wooncomplexen zonder liften problematisch is, begrijpt iedereen. Eind vorige eeuw was duidelijk dat de bevolking zou vergrijzen en dat het bestaande woningbestand daar niet geschikt voor is. Organisaties waaronder de koepel van woningbouwcorporaties (Nationale Woningraad) en SEV (Stuurgroep Experimenten Volkshuisvesting) hebben destijds onderzoek gedaan. Onder de noemer ‘Aanpasbaar bouwen’ is een palet van maatregelen bedacht, hoe de toegankelijkheid en bruikbaarheid van nieuwe woningen verbeterd zou kunnen worden. In 1992 zijn enkele maatregelen in het Bouwbesluit opgenomen. ‘Hollandse zuinigheid’ maar gelukkig wel maatregelen die bepalen dat elk nieuw gebouw een toegankelijke ingang moet hebben. Toevallig waren dit de enige maatregelen die gepaard gingen met extra kosten. Het Bouwbesluit bepaalt dat de toegangsdeur een lage drempel heeft, zodat ook rolstoel- en rollatorgebruikers het gebouw kunnen betreden. Deze eis maakt, dat wij nu durven te stellen, dat er geen extra kosten aan toegankelijk bouwen verbonden zijn. Mits toegankelijkheid en bruikbaarheid onderdeel zijn van het ontwerpproces.